Praktyka autonomii: Pacjenci, lekarze i decyzje medyczne

Proces podejmowania decyzji medycznych w Stanach Zjednoczonych jest dziś teoretycznie czystą i dobrze określoną sprawą. Władza i odpowiedzialność są podzielone, jako że osoby dorosłe psychicznie i emocjonalnie wybierają dobrowolnie i inteligentnie spośród różnych opcji, których relatywne ryzyko i korzyści zostały im w pełni wyjaśnione przez ich osobistych lekarzy. Dawno minęły czasy medycznego paternalizmu, kiedy aroganccy pracownicy służby zdrowia nadużyli swojej siły, by wymusić określone leczenie na zależnych pacjentach, którzy ślepo im ufali. Zamiast tego zaufania – i dobrego riddance – w ciągu ostatnich trzech dekad bioetyści i prawnicy zajmujący się opieką zdrowotną zastąpili rytuał świadomej zgody. Pozostaje tylko pytanie, czy wszyscy pacjenci powinni zawsze być zmuszeni do podejmowania decyzji dotyczących ich opieki zdrowotnej (obowiązkowa autonomia), czy też w niektórych przypadkach powinniśmy z premedytacją i świadomością uznać prerogatywę pacjenta, by zrzec się kontroli osobistej i przekazać tę władzę innym, w tym lekarz. Problem polega oczywiście na tym, że w praktyce korzystanie z autonomii w kontekście medycznym jest często bardziej bałaganiarskie i bardziej skomplikowane niż przeważała teoria i prawo bioetyczne. Każdy lekarz, który dba o pacjentów, wie o tym, a profesor prawa z University of Michigan, Carl Schneider, wyjaśnia to zjawisko w najbardziej kompleksowym, zorganizowanym streszczeniu i analizie do tej pory ilościowych i jakościowych badań empirycznych nad faktycznym procesem podejmowania decyzji medycznych. Uzupełnieniem szczegółowej analizy obszernej literatury wspomnień byłych pacjentów oraz własnych badań Schneidera nad pacjentami z zaburzeniami nerek, jest naukowe i wnikliwe odrzucenie współczesnej bioetycznej mądrości, że podejmowanie złożonych decyzji medycznych może zostać zredukowane do jeden, jednolity, prawnie egzekwowalny model.
Zamiast aktualnego nacisku na maksymalizację autonomii pacjentów poprzez zapewnienie im niezależności od innych, Schneider zaleca optymalizację ich autonomii. Optymalny, a nie maksymalny udział pacjentów w podejmowaniu decyzji uwzględniałby konkretne zmienne dotyczące pacjenta (np. Istnienie intymnych relacji, na których pacjent może polegać zamiast wykonywać swoją niezależność) oraz kontekście (np. czy wybór, przed którym stoi pacjent, jest głównie techniczny lub obciążony wartością, niezależnie od tego, czy jest on odwracalny, czy stały, i czy zostanie dokonany raz czy wielokrotnie).
Według Schneidera, nawet ten ideał stworzenia świadomej zgody na dostosowanie się do indywidualnego pacjenta i szczególnego kontekstu jego życia będzie zasadniczo nieosiągalny na coraz bardziej zbiurokratyzowanym rynku opieki zdrowotnej, w którym miejsce podejmowania decyzji odsuwa się stopniowo od siebie. zarówno pacjent, jak i lekarz, w stosunku do bezosobowych stron trzecich. W związku z tym Schneider w ostatecznym rozrachunku apeluje o mniejszy nacisk na proces podejmowania decyzji lekarskich (właściwe podejście do doktryny świadomej zgody, które często skutkuje raczej pustą niż sensowną zgodą) na korzyść perspektywy bioetycznej, która koncentruje się na wynikach tego procesu. Być może – sugeruje – powinniśmy skierować naszą uwagę z dala od procedur podejmowania decyzji medycznych i ich treści. . . . Alternatywą jest spojrzenie bezpośrednio na te decyzje i próba ich poprawy. . . . Może być bardziej owocne zmienianie tego, co robi medycyna, niż zwiększanie autonomii pacjentów. Zamiast obecnego modelu wyboru konsumenta, oferuje on szczegółowe porady, jak zacząć osiągać dwa aspekty modelu uważa, że większość ludzi wolałaby – mianowicie kompetencje i życzliwość.
Schneider popiera zasadę autonomii pacjenta. Ale jednocześnie skutecznie opróżnia swoje najbardziej nierealne i prawdopodobnie niepożądane pretensje. Podsumowuje swoją pracę, obserwując, że informowanie naszego myślenia bioetycznego ze zrozumieniem, w jaki sposób działa świat, wynagrodzi wysiłek . Jego zamierzona publiczność lekarzy, bioetyków, prawników i naukowców społecznych powinna zdecydowanie się zgodzić z tą oceną.
Marshall B. Kapp, JD, MPH
Wright State University, Dayton, OH 45401-0927

[hasła pokrewne: cilostazol, dienogest, sklerodermia ]
[podobne: numer statystyczny choroby, objaw lasegue, objaw lasegue a ]