Wieloskładnikowa interwencja zapobiegająca delirium w starszych hospitalizowanych pacjentach ad 8

Korekta wyniku nie miała jednak istotnego wpływu na ogólne wyniki, a zatem nie kontrolowaliśmy tej zmiennej w kolejnych modelach. Niedopasowane analizy wielu zmiennych, w tym zarówno regresja logistyczna, jak i analizy proporcjonalnego hazardu Coxa, z korektą współczynników dopasowania, potwierdziły dopasowane wyniki. Łączna częstość występowania majaczenia była istotnie niższa w grupie interwencyjnej niż w grupie leczonej zwykle (Ryc. 1). Całkowita liczba dni majaczenia była znacząco niższa w grupie interwencyjnej niż w grupie, która otrzymywała zwykłą opiekę (105 vs. 161 dni, P = 0,02) (Tabela 3). Całkowita liczba epizodów majaczenia była również znacząco niższa w grupie interwencyjnej (62 epizody, w porównaniu z 90 w zwykłej grupie opieki, P = 0,03); jednak efekt ten wydawał się wynikać przede wszystkim z efektów interwencji w pierwszym epizodzie delirium, a nie z nawracającymi epizodami. Wśród przypadków majaczenia, wskaźniki ciężkości i częstość nawrotów nie różniły się istotnie między dwiema grupami badawczymi.
W analizach z dopasowaną podgrupą interwencja znacząco zmniejszyła częstość występowania majaczenia w grupie o pośrednim ryzyku delirium na linii podstawowej (iloraz szans, 0,52, przedział ufności 95%, od 0,29 do 0,92). W grupie wysokiego ryzyka delirium na linii podstawowej interwencja była związana ze zmniejszeniem częstości występowania (iloraz szans, 0,73; przedział ufności 95%, od 0,38 do 1,38), ale zmniejszenie nie było statystycznie istotne.
Poziom przylegania
Ogólna szybkość przylegania (pełne i częściowe przestrzeganie) do wszystkich protokołów interwencyjnych wyniosła 87 procent (8716 z 10 056 pacjento-dni). Całkowite wskaźniki przylegania dla poszczególnych protokołów wynosiły 96 procent dla protokołu orientacji (2443 z 2534 pacjento-dni), 92 procent dla protokołu widzenia (487 z 531 pacjento-dni), 92 procent dla protokołu słuchu (514 z 561 pacjentów -dni), 86 procent dla działań terapeutycznych (2188 z 2542 pacjento-dni), 84 procent dla wczesnej mobilizacji (2054 z 2452 pacjento-dni), 81 procent dla objętościowej repetyzacji (68 z 84 pacjento-dni) i 71 procent dla niefarmacologicznym protokołem snu (962 z 1352 pacjento-dni). Najczęstsze przyczyny nieprzestrzegania obejmowały odmowę ze strony pacjenta, brak dostępności pacjenta ze względu na procedury w innym miejscu w szpitalu, przeciwwskazania medyczne i brak dostępności personelu interwencyjnego. Żadne niekorzystne efekty nie były związane z protokołami interwencyjnymi.
Wpływ na ukierunkowane czynniki ryzyka
Tabela 4. Tabela 4. Zmiana czynników ryzyka lub docelowych wyników po ponownej ocenie, według grupy analitycznej. Zmiany w czynnikach ryzyka lub ukierunkowane wyniki po ponownej ocenie w dniu 5 lub w dniu wypisu przedstawiono w Tabeli 4. Przy ponownej ocenie odnotowano znaczną poprawę wyniku orientacji i znacznego zmniejszenia częstości stosowania leków uspokajających do snu w grupa interwencyjna w porównaniu ze zwykłą grupą opiekuńczą. Wynik aktywności życia codziennego i wynik na teście szeptu wykazały tendencje do poprawy w grupie interwencyjnej. Odbiór korekcji wczesnego widzenia wiązał się również z tendencją do poprawy w tej grupie
[hasła pokrewne: Mimośród, sklerodermia, chloramfenikol ]
[hasła pokrewne: odleżyny leczenie, odma prężna, olx wagrowiec ]